Als het om vrouwenbesnijdenis gaat, wordt altijd Afrika genoemd. Maar ook in andere delen van de wereld wordt deze vorm van verminking toegepast.
De aaneenschakeling van Afrikaanse landen waar vrouwen worden besneden, lijkt eindeloos: van Mauritanië in het westen tot Somalië in het oosten worden de vrouwelijke genitaliën verminkt. Dat is tenminste de kaart die ons wordt voorgehouden als we het hebben over wat wel 'FGM' wordt genoemd, Female Genital Mutilation. Maar die kaart verdoezelt een nog veel schokkender realiteit: in Noord-Irak is 72 procent van de vrouwen en meisjes besneden, op het platteland zelfs 83 procent, stelde onlangs de Duitse organisatie WADI. Dit hoge percentage illustreert dat vrouwenbesnijdenis ook buiten Afrika een probleem is. Toch wordt hier nauwelijks algemene bekendheid aan gegeven.
In een verklaring van de gezamenlijke VN-organisaties in 2008 over vrouwenbesnijdenis staat vooral Afrika in de schijnwerpers. Van de 28 landen waar het fenomeen is gedocumenteerd, ligt alleen Jemen buiten Afrika. Veel minder prominent meldt de verklaring dat besnijdenis ook voorkomt in India, Indonesië, Israël en Irak, en dat er zelfs gevallen zijn gemeld in Maleisië, Colombia, Peru en Sri Lanka. Dat is dubbel tragisch als je bedenkt dat deze organisaties vaak ter plekke medisch personeel inhuren. Human Rights Watch sprak in Iraaks-Koerdistan met vroedvrouwen en dokters die zelf vrouwen besneden en volhielden dat het geen kwaad kon. Je moet er niet aan denken dat zij aan het werk gaan in vluchtelingenkampen, omdat de internationale gemeenschap zich er niet van bewust is dat de verminkingspraktijk er überhaupt voorkomt.
De dreiging dat een vrouw of meisje bij terugkeer naar haar eigen land wordt besneden, kan in Nederland - waar vrouwenbesnijdenis sinds 1993 verboden is - reden zijn voor asiel. In dat licht is het zorgwekkend dat ook de Vreemdelingencirculaire, de handleiding van het ministerie van Justitie bij de Vreemdelingenwet, en de sites van het Nederlandse expertisecentrum voor migranten, vluchtelingen en gezondheid PHAROS en de gezamenlijke vluchtelingenorganisaties, het fenomeen uitsluitend positioneren in Afrika. Genitale mutilatie betekent voor vrouwen een levenslange fysieke en geestelijke marteling. We kunnen ons geen blinde vlek veroorloven voor de slachtoffers. Waar dan ook ter wereld.
