Na Afrika stort de Sino-duivel zich op Latijns-Amerika. China heeft al met 21 van de 33 Latijns-Amerikaanse landen diplomatieke contacten.
In de afgelopen jaren is veel geschreven over de bemoeienissen van China met Afrika. Dat geschrijf balanceerde veelal op de grens van hoop en vrees. Hoop dat hierdoor in het her en der vastgelopen ontwikkelingswerk nieuw élan zou komen. Vrees dat dit élan een knieval voor de Sino-duivel betekende.
De Chinezen trekken zich van al dat Westers gedoe weinig aan en gaan gewoon door.En niet alleen in Afrika, ook elders, onder meer in Latijns-Amerika. Hoewel het niet altijd even eenvoudig is nauwkeurige cijfers te vinden, bestaat er geen twijfel: Latijns-Amerika verlegt de koers, niet van de VS naar Europa, maar vandaar naar Azië. De Chinezen springen er gretig op in. Zo knoopte het land in de afgelopen jaren al met 21 van de 33 Latijns-Amerikaanse landen diplomatieke contacten aan en werd onlangs, na Chili, ook met Peru een vrijhandelsverdrag gesloten.
Deze koersverlegging is deels het gevolg van een verandering van de Noord-Amerikaanse politiek. Vanaf het moment dat Bush zijn war on terror begon, zijn alle Amerikaanse ogen op Azië gericht. De eigen achtertuin schoot erbij in. In die tuin bleef men natuurlijk niet zitten wachten, temeer niet omdat men ontdekte dat de Chinezen een samenwerkingsvorm voor ogen hebben die weleens voordeliger kon zijn dan de klassieke van financiële steun versus grondstoffen, goederen of schuldbekentenissen. Lees in het laatste geval: schulden. De Chinezen geven er namelijk de voorkeur aan grondstoffen te ruilen voor verbeteringen in infrastructuur. Dat werkt.
Grondstoffen hebben sommige Latijns-Amerikaanse landen (Chili, Ecuador, Brazilië, Venezuela, Peru) in grote hoeveelheid terwijl het aan de infrastructuur nogal eens hapert. Bovendien: als het fout loopt, heb je altijd nog die infrastructuur. Bingo dus. De gevolgen van deze ontwikkeling zijn behoorlijk interessant. Zo zou de verschuiving van het verkeer over de Atlantische naar de Grote Oceaan versneld kunnen worden. Dat treft ook Europa.
Belangrijker is dat het moeizaam opererende Mexico het hierdoor nog lastiger krijgt. De buren zullen de goedkope Mexicaanse producten, met name textiel, inruilen voor de nóg goedkopere uit China. En als het Chinese schaap eenmaal over de dam is, volgen andere. India en Rusland dienden zich al aan. Maar wat de Amerikanen het meest lastig zullen vinden is de belangstelling van Iran.
